İsviçre Alpleri’ndeki buzul hacmi son 5 yılda neredeyse yüzde 20 azaldı. İsviçre Buzul İzleme Ağı (GLAMOS) ve İsviçre Bilimler Akademisi’ne (SCNAT) bağlı İsviçre Kriyosfer Gözlem Komisyonu’nun 1 Ekim 2026’da yayımladığı raporda, 2026 yazında buz kütlesinin yüzde 5’inden fazlasının yok olduğu belirtildi. Bireysel buzullarda ortalama kalınlık kaybı 2,5–4 metre olurken, bazı buzul dillerinde düşüş 10 metreye ulaştı.
Rapora göre 2025-2026 kışı tüm rakımlarda uzun vadeli ortalamanın altında karla geçti. Bunun temel nedeni düşük yağış miktarı. Mayıs-eylül döneminin her ayı kurak koşullarla ve en az bir sıcak hava dalgasıyla kayda geçti; donma sınırı 76 gün boyunca 4 bin metrenin üzerinde seyretti. Bu değer, ortalamanın iki katından fazla ve rekor olarak not edildi.
Hazirandaki sıcak hava dalgalarında buzulların üzerindeki koruyucu kar örtüsü kısmen ortadan kalktı. Eylül sonunda deniz seviyesinden 3 bin 500 metre yüksekte dahi kar kalmadı. Raporda, bu koşullar altında Alpler’deki buzulların uzun vadeli hayatta kalma şansının bulunmadığı, Bella Tola ve Griessfiren/Plattalvafirn gibi birçok küçük buzulun yok oluşuyla bunun somutlaştığı vurgulandı.
2026 ölçüm dönemi, kayıtlardaki en yüksek erimenin yaşandığı 2022’nin ardından geldi. Daha yüksek sıcaklıklara rağmen, bazı buzullarda 2022’ye kıyasla biraz daha fazla kar birikimi ve 2026’da kar yüzeyine daha az Sahra tozu çökelmesi nedeniyle kayıplar aynı düzeye ulaşmadı. Ancak Allalin, Clariden, Aletsch ve Rhone buzulları 2026’da kayıtlarındaki en büyük erimeyi yaşadı.
Temmuz-eylül arasında buzullar toplamda yaklaşık 2 bin 200 milyar litre su kaybetti. Bu miktar, rapora göre İsviçre’deki tüm hanelerin yıllık içme suyu tüketiminin dört katından fazla. Buzulların yaz aylarında su sıkıntısını hafifletme etkisi sürüyor; ancak buzla kaplı alanlar daraldıkça bu katkı da belirgin biçimde azalıyor.
Kaynak kurumlar, 2026 yazındaki hızlı erimenin ana etkenlerini; düşük kış yağışıyla zayıflayan kar örtüsü, yaz aylarındaki kuraklık ve sıklaşan sıcak hava dalgaları olarak sıraladı.